انس بن مالك گويد:

«يكي از كنيزان امام حسن(ع)شاخه‌ي گلي را به آن حضرت اهدا كرد.

امام(ع)آن گل را گرفت و به او فرمود:

«تو را در راه خدا آزاد كردم.»



من به حضرت گفتم: «اي پسر رسول خدا ! آيا به راستي به خاطر اهداي يك شاخه گل ناچيز،او را آزاد كرديد؟ »

امام(ع)فرمود:

«كَمالُ الْجُودِ بَذْلُ الْمَوْجودِ»


“نهايت بخشش آن است كه تمام موجودی (دارایی و هستی) خود را ببخشي”



و آن كنيز از مال دنيا جز آن شاخه‌ي گل را نداشت.


خداوند در قرآنش فرموده:

«وَ إذا حُيِّيتُمْ بِتَحِيَّهٍ فَحَيّوا بِأحْسَنِ مِنْها اَوْ رُدُّها.» (سوره نسا؛آيه 86)

“هر گاه كسي به شما تحييت گويد او را همان گونه و بلكه بهتر پاسخ دهيد.”


پاسخ بهترِ بخشش او، همان آزاد كردنش بود